یاهو-بلاگفا-یاهو-وبلاگ
if ( intCount==-1) strResult="آرشیو نظرات"; if ( intCount==0) strResult="نظر بدهید"; if ( intCount==1) strResult="یک نظر"; if ( intCount>1) strResult=intCount + " نظر" ; strUrl="http://commenting.blogfa.com/?blogid=" +strBlogId + "&postid=" + lngPostid + "&timezone=" + intTimeZone ; strResult ="" + strResult + " " ; document.write ( strResult ) ; } function OpenLD() { window.open('LinkDump.aspx','blogfa_ld','status=yes,scrollbars=yes,toolbar=no,menubar=no,location=no ,width=500px,height=500px'); return true; }















خوشبختی

زندگی را با همه ی زیبایی اش در آغوش می کشم...

۱-من اگه ۲ هفته پشت سر هم مسمومیت هوایی،یا زمینی یا غذایی نگرفتم اون وقت کل وبلاگستان فارسی رو شیرینی میدم!!!

خونه ی ما (یعنی خونه ی پدری من) یکی از سخت گیرانه ترین قوانین بهداشتی دنیا رو داره که دکتر میگه دقیقا به خاطر همونه! میگه یه چند بار برو کثیف ترین جای شهر غذا بخور بدنت عادت کنه!!!!! فکر کنید مثلا من دی روز فقط یه کف دست نان خوردم با یه دونه سیب زمینی داخل غذا ! باز مسموم شدم! یعنی کل علایم مسمومیت رو دارم این جور موقع ها...از در خونه هم بیرون نرفتم اصلا که بگم تو هوا بوده ویروسش!


دیگه دل و روده نمونده برام!! هفته ای ۲روز فیکس به خاطر مسمومیت سرکار نمیرم!



.

.

.

.

.

۲-به شدت مطالعه ی کتاب شفای زندگی لوییز هی رو به شما پیشنهاد می کنم....حتی اگه مثل من قبلا بارها سر سری خونده باشید.اثرگذاریش به مراتب از کتاب فلورانس اسکاول شین بهتره.یعنی تکمله ی اونه در واقع...

.

.

.

.

.

۳-یه مطلب می خواستم تو وبلاگ زن روز بگذارم بعد فکر کردم چون مشکل عمومی و همه گیر هستش این جا بگذارم تا همه استفاده کنند:



اگه به هر دلیلی(داخلی-موروثی-محیطی و یا...) ریزش مو دارید،من قویا و شدیدا به شما شامپوی ضد ریزش «ساینس» رو پیشنهاد می کنم.کلا ساینس یه برند فرانسویه و من هم الان چون نیمه جون افتادم کف زمین و دارم تایپ می کنم نمی تونم برم اسپلش رو در بیارم ...

این شامپو واقعا معجزه می کنه به طوری که با یک بار استفاده اثراتش کاملا محسوسه!

من شیراز و تهران رو خودم دیدم و از هر دو جا خریدم و می دونم که این شامپو هست ولی مشهد نبود.هرچقدر گشتم نبود.قیمتش هم ۲۶ هزارتومان هست گمونم...


من چون خودم به شخصه امتحانش کردم و خیی از اطزافیانم هم،خواستم تا این تجربه ی خوب رو با شما شریک شم....

.

.

.

.

.

۴-ماه رمضون داره میاد...من آدم مذهبی نیستم...یعنی برای خودم یه سری اعتقاداتی دارم بر مبنای تفکر و تعقل و تحقیق، و به اونا پای بندم...اما ماه رمضون رو هر چند دیگه زیاد درش خلوصی نمی بینم  دوست دارم...

لحظه های افطار برای من یعنی ربنای استاد شجریان! یعنی از ته ته ته دل خدا رو،خدای بخشنده ی مهربان و عاشق و دوست داشتنی رو صدا کردن و بهش نزدیک شدن...


.

.

و البته از بُعد زمینی اش هم ماه رمضان یعنی زولبیا و بامیه!!!!!!! :))

.

.

.

.

.

.








یه نگاه هم به ساعت انتشار این پست بندازید بد نیست!!









پ.ن:



دانلود ربنای استاد شجریان



امروز ۲۸ مرداده. دکتر مصدق عزیز،نامت همواره به نکویی بر زبان ها جاریست...


نوشته شده در چهارشنبه 28 مرداد‌ماه سال 1388ساعت 04:12 ق.ظ توسط نهال نظرات (28)

ماشین عروس در تهران ! گمونم عروس و داماد تارزان بودند! البته پول زیاد و باد آورده و عقل کم هم بی تاثیر نیست:








 

نوشته شده در دوشنبه 26 مرداد‌ماه سال 1388ساعت 09:02 ب.ظ توسط نهال نظرات (9)

دیشب،یعنی جمعه،همین طور که تو پست قبل گفتم،بعد از فکر کنم یک سال ماله کشی(!) که فقط اسباب و اثاث اتاقم رو یه جا می چپوندم و می گفتم خوب جمع شد دیگه!! وبعد از یک سال که من به معنای واقعی کلمه اتاقم تبدیل به جنگل شده بود، و بعد از یک سال که هر روز تو ادره تو دفترچه ی یادداشت ها و برنامه ریزی های روزانه ام می نوشتم: امروز: جمع آوری کامل اتاق! و خوب مسلما شب چون تختم از شلوغی جای خوابیدن هم نداشت به بدبختی کف اتاق یه متر و هفتاد سانت جا پیدا می کردم که بخوابم، به معنای واقعی کلمه و مثل بچه ی آدم! اتاقم رو تمیز کردم!


اونوقتش از اونجایی که تا صبح بیدار بودم،صبح ساعت ۸ هم کف اتاقم رو شامپو فرش کشیدم!(اون قسمت های خونه ی ما که سرامیک نیست،یعنی ۳تا اتاق خواب ها،موکت صورتیه و یکی یه قالیچه ی کرم -سورمه ای که من قالیچه ی کرم سورمه ای رو هم رد کردم رفت و فقط یه مینی قالیچه به همون رنگ دارم!). یه عطر خوشبو تو هوا و به عروسک ها و تخت و ملحفه ها زدم و خلاصه صبح اتاق مثل دسته ی گل رو ترک کردیم به سمت اداره..


تو اداره یه کم معطل شدم و به دوربین مخفی که تازه بالای سرم نصب شده بود یه کم نگاه کردم و این ور و اون ور رو بررسی کردم و بعد پاشدم و هر چی کشو و میز و کمد و ...داشتم رو ریختم بیرون! کاغذهای به درد نخور رو بیرون ریختم،پوشه ها رو مرتب کردم،کف کشوها کاغذ انداختم ،کتابخونه ی اختصاصی ام رو چیدم و ...



دوباره یه کم نشستم سر جام و یه چایی و آب خوردم و روزنامه خوندم و کتاب خوندم و ...بعد یهو پاشدم یه کیسه ی بزرگ زباله از آبدارچی اداره گرفتم و رفتم پایین سروقت ماشین!



باورتون بشه که دقیقا دو تا کیسه ی بزرگ آشغال و به درد نخور از تو صندوق عقب و کف ماشین و داشبورت جمع کردم!!!!! خلاصه بعد از نیم ساعت نفس نفس زنان برگشتم تو اداره...



باز یه کم نشستم و چایی و آب و روزنامه و این ور و اون ور و اینا...بعد یهو پاشدم خیلی شجاعانه یه نگاه به دوربین انداختم و یهوو کیفم رو خالی کردم رو میز!!

چشمتون روز بد نبینه که چقدر آشغال پاشغال(!!) از تو کیفم ریختم تو سطل زباله!!



خلاصه کیفم رو مرتب کردم و همه چیز رو درست چیدم سرجاش و دوباره نشستم سر جام!!



باز یه چایی دیگه و آب و کتاب و اینور و اونور و اینا،که اینبار دیگه کیفم رو انداختم سر شونه ام و رفتم تو آشپزخونه یه کم سر و وضعم رو مرتب کردم و تا خانم آبدارچی اومد بگه دارید میرید خانم نهال؟؟ خودم گفتم: دارم میرم کارواش ماشین رو بشورم...فقط خانم ف،لطفا این دست کش ها و ظرف و ظروف هایی رو که من از تو ماشین آوردم برام بشورید بگذارید تو کشو میزم وقتی خشک شد...



بعد یهو خیلی جدی بهش میگم: حس می کنم قراره بمیرم! اینقدر با جدیت دارم زمین و آسمون رو می سابم! احتمالا کار ضمیر ناخودآگاهمه! نمی خواد وقتی مردم حرف پشت سرم باشه که اه! چه شلخته بود!!!



خلاصه روانه ی کارواش شدیم و آخرین بشور و بساب رو هم انجام دادیم و برگشتیم خونه...الان هم می خوام مثل یه خانم با شخصیت بر خلاف رویه ی این چند وقته تا صبح بیدار نشینم و با سر و البته یه دونه کتاب بپرم تو تخت تمیز و مرتب و خوش بو ...

.

.

.

.

.

توضیحات:



-چون می دونم تو دلت گفتی عجب اداره ی خوبی! این فقط چای و آب می خوره و کتاب می خونه،باید بگم اداره مون که خوب هست،ولی کلا بار کاری من شنبه ها خیلی سبکه خدا رو شکر...



-من کلا بسیار مرتب و منظمم...منتها این یک سال...یه جورایی کم آورده بودم دیگه...



-دلم می خواد از قبل و بعد ماشین و اتاق و اداره عکس بگذارم ولی خوب هیجان به این زیادی رو می ترسم بهتون تحمیل کنم!! کشور به شماها احتیاج داره!



اضافه شد:



از احساسم براتون نگفتم!

...یه جوری سبکی،سبکبالی،راحتی،حس پرواز دارم اصلا...خونه تمیز،اداره تمیز،ماشین تمیز...


نوشته شده در یکشنبه 25 مرداد‌ماه سال 1388ساعت 12:36 ق.ظ توسط نهال نظرات (12)

جمعه صبح بعد از یه شب نا آروم از خواب بیدار شدم...باز کف اتاق درهم و شلوغ کز کرده بودم و خوابم برده بود...می دونستم بقیه در تدارک پیک نیک و دور هم جمع شدن خانوادگی در باغ خارج از شهر هستند...



خوبیه تابستون اینه که من پنکه ی جهیزیه ی مامانم رو میارم تو اتاقم و با آخرین درجه روشنش می کنم و یه تیکه لباس یا پارچه هم می ندازم روش و با صدای اون کلا ارتباطم با دنیای خارج از اتاقم قطع میشه...



خودم رو دوباره خوابوندم تا مطمئن شم که رفتن...


ساعت یک بلند میشم و میام بیرون...مسواک میزنم و میرم از کنار تلویزیون کنترل رو بردارم که یه لحظه سرم گیج میره و اول تعادلم رو به جلو بهم می خوره و بعد هم بر می گردم عقب...


جای انگشت هام کاملا رو صفحه ی ال سی دی مونده...


میفتم رو کاناپه و تلویزیون رو روشن می کنم و کمی بازپخش برنامه ی های «وی او ای» رو می بینم...


دیگه حالم بهم می خوره بس که ۲۰ بار تکرار می کنه که خانم هیلاری کلینتون،وزیر امور خارجه ی آمریکا در اخرین روز از سفر آفریقاییش...



تلویزیون رو خاموش می کنم و فکر می کنم...





زیادی گیج و منگم...تو خونه راه میرم...اصلا نمی فهمم چی به چیه...میشینم.فکر می کنم...دوباره راه میفتم...



درد وحشتناکی تو شکمم می پیچه...یادم میاد دیشب بعد از این گفتمان پدرانه(!) این درد شروع شده بود که من محل نگذاشتم و حالا شدید تر شده...

به زور کمی غذا می خورم...مطلقا مزه اش رو حس نمیکنم...میرم تو آشپزخونه...کتری رو می گیرم زیر آب و از این که هیچکس خونه نیست لبخند کوچکی میزنم و فکر می کنم...



...مدرسه که می رفتم و حتی بعدها که شاغل شدم،همیشه وقت رفتن به خونه،هرچی دعا بلد بودم می خوندم که کسی خونه نباشه...نه اهل دوست پسر بودم و نه آزادی تلفنی و قرارمداری می خواستم...فقط می خواستم ساعتی راحت باشم،نفس بکشم...

دقیقا برعکس همه که به اشتیاق مادر و آغوش بی دغدغه اش به سمت خونه پرواز می کردند،من دعا می کردم که کسی نباشه...چون...هیچی...بی خیال بابا!



کتری رو می گذارم روی گاز و زیرش رو روشن می کنم و از آشپزخونه میام بیرون...



لپ تاپ رو روشن می کنم و همزمان یاهو مسنجر و وبلاگ و فیس بوک رو باز می کنم...


تو اینباکس فیس بوک یه کامنت دارم از یه دوست ینگه ی دنیا که دیشب فقط فهمیده من حالم بده و کلی ابراز نگرانی کرده...آفلاین های یاهو مسنجرم هم از همین دوست نگرانه که هیچوقت هم نخواهد فهمید مشکل چی بوده...


فکر میکنم...



...دیشب که اشک مجال نمیداد،جزو معدود دفعات زندگی ام بود که می خواستم حرف بزنم.وارد یاهو مسنجر شدم و از این همه دوست هیچکس نبود...مسلمه که من با هرکسی هم حرف نمیزدم ولی خوب...هیچکس نبود جز حضور نصفه نیمه ی همین دوست ینگه ی دنیا...



وبلاگ ها رو یه نگاهی می کنم اما هنوز منگم...گیجم...انگار هیچی نمی فهمم.تو سرم انگار دو قسمت ایجاد شده: یک قسمت پر از فکر و ناراحتی و نگرانی و غم و اضطراب و یک قسمت هم خالی و عجیب...



میرم تو آشپزخونه...آب جوش اومده...قوری رو بر میدارم که چای بریزم توش ولی یهو میگذارم سرجاش و میرم سراغ فلاسک و یه عالم از زعفرونی رو که عید از مشهد آورده بودم خالی می کنم توش و بعد هم مخلوطی از چای سبز و سیاه و بعد هم آب...



لیوان بزرگ آبجو خوری ام که اهل خانه تغار صداش می کنند و من عاشقشم رو می شورم و منتظر دم کشیدن چای میشم...



بازم فکر می کنم..کمی به دیشب،کمی به زندگی های وبلاگی،کمی به خودم....

باز هم گیجم...دقیقا حس بی وزنی دارم...انگار تو فضام.



برای خودم چای میریزم و دوباره تلویزیون رو روشن می کنم...برنامه ی یک ساعته ی ویژه ی« وی او ای» رو می بینم...انگاری لابه لای اون همه افکار عجیب گاهی هم با خودم حرف میزدم



لپ تاپ شارژش تمومه...میگذارمش رو زمین...



فکر می کنم...



حالا باید چکار کرد؟ یادمه دیشب یه دوست بهم خیلی قاطعانه گفت تنها راه تو اینه که از ایران بری! حتی اگه مجبور شی پناهنده بشی! از شنیدن کلمه ی پناهندگی همه وجودم می لرزه!



یادم میاد بهش که اینو گفتم گفت: آخرش اینه که تو راه بهت تجاوز میشه! آخرش اینه که می کشنت! این جا که تو هر دقیقه داری میمیری...چقدر می خوای به روی خودت نیاری؟؟

یه دختر شاد و شیطون و خندون و موفق رو ببین به چه روزی انداخته این تفکر ستنیه این اجتماع خراب شده...



اون داره با عصبانیت اینا رو می گه و من یادم میفته به مشاور خانمی که نوجوان که بودم مادر و پدرم به زور بردنم و بعد هم به مشاور خودم...



حرف مشترک هر دو این بود که انسان های متفاوت هیچگاه از جانب اطرافیانِ کلیشه ای و معمولی درک نخواهند شد... و این که برای هر دو جالب بود که من ذره ای،حتی ذره ای شبیه اطرافیانم نشدم...اینکه این شخصیت مستقل فکری و روحی و رفتاری که در یک محیط فوق بسته ایجاد شده برای هر دو جالب بود...



فکر می کنم به معاون ۵۵ ساله ی اداره که هفته ی قبل میگه: خانم نهال! من و آقای ح(رییس اداره) و آقای م(وکیل و مشاور حقوقی اداره) با هم صحبت می کردیم ،گفتیم که خانم نهال علاوه بر شخصیت فوق العاده و مثال زدنیشون،واقعا پُر(!!) هستند! از هر نظر! بسیار آگاهند...

و بعد هم فرم انتخاب رشته ی دخترش رو آورده بود تا براش پر کنم...






حالم بهم میخوره...





از فکر میام بیرون.تلویزیون رو خاموش میکنم...



میرم تو حمام...آب رو ولرم می کنم و افکارم رو میریزم بیرون:



پناهندگی،ازدواج،دکترح،درس،موسوی،کروبی،خانواده،بچه،احمدی نژاد،فامیل،۲۷سالگی،فیس بوک،وبلاگ و ...و ....و ....



انگار یکی بهم میگه: بذار همه با هم برن تو فاضلاب! بذار سرت سبک شه...هنوز امید هست...زندگی ات متحول خواهد شد...


خوبی موهای پرپشت بلند داشتن اینه بیشتر مشغول میشی و بیشتر وقت فکر کردن داری...

شامپو،نرم کننده،ماسک مو...


فکر میکنم...



یادم باشه مارک هاشون رو تو اون یکی وبلاگ بنویسم ...چقدر وقته حتی کشش این که کرم بزنم هم نداشتم! اصلا به خودم نرسیدم! وقتی خودم به خودم توجه ندارم از بقیه چه انتظار؟؟



کرم دور چشم،کرم کف پا،کرم دور لب،لوسیون بدن،اتو کردن موها و ...هیچی هیچی هیچی! فقط غصه! ماه هاست که اتاقم مثل بازار شام شده! حتی کشش این که یه کم مرتبش کنم هم ندارم...



میام بیرون از حمام...آب موهام رو می گیرم و یه چای دیگه....«وی او ای» داره یه مستند از آنجلینا جولی پخش می کنه...


چقدر دلم بچه می خواد...دلم بچه می خواد...مطابق همه ی این مدت،به بچه که فکر می کنم سینه هام تیر می کشند! می دونم که میل شدیدم به بچه برای اینه که دلم می خواد همه غریزه و احساسم رو به پای یکی بریزم ...کلا دلم عشق ورزیدن و عشق گرفتن می خواد! دلم محبت می خواد! محبت خالصانه...هم یه جنس مخالف هم بچه...

میدونم که بچه ی من بچه ی خوشبختی خواهد شد...مطمئنم که مادر خیلی خوبی هستم.در این شکی ندارم! حتی می دونم که اگه شوهر آینده ام مرد خوبی باشه،همسر خوبی هم برای اون هستم...ظرفیت ساختن یه زندگی دو نفره ی شاد و آرام و دوست داشتنی رو در خودم می بینم.من خودم رو می شناسم! چرا باید اجازه بدم که اطرافیان مخرب و افکار مخرب تمام «من» رو از بین ببرند؟؟


باز انگار یکی که تو حمام باهام حرف زده بود دستم رو می گیره و بلندم میکنه...



میرم تو اتاقم...شروع می کنم به جمع کردن اون جنگل! با خودم میگم این وضع تو نیست! یه ام پی تری گوگوش رو میگذارم تو ضبط اتاق و ادامه میدم...کم کم با گوگوش آواز می خونم...



توی یه دیوار سنگی دو تا پنجره اسیرن دو تا خسته دو تا تنها یکیشون تو یکیشون من...



یادم میاد یه اواسط سال های ۷۰ ! کلاس سلفژ فرانسوی!! مسخره ترین کلاس عمرم! تنها حاصلش این شد که الان موقع شنیدن این آهنگ های صرفا قر و قنبیلی،فقط حرص می خورم این چرا اینو رعایت نکرد؟چرا صداش این همه زیره و ...و البته گاهی هم بی خیال زیبایی شناسی میشم و میرم وسط...



واقعا وضعیت اتاق خر تو خره...



هی تیکه های لباس و لوازم و آرایش و سی دی رو از رو زمین برمیدارم و می خونم:



تا دلم شکوه رو آغاز میکنه،دیگه اشکم واسه من ناز می کنه...



کولر رو درجه ی زیاد روشنه و من هم بعد از حمام موهام خیسه و تنم خنک! ولی شرشر از صورتم عرق میریزه پایین...



می دونم مال کم خونیه احتمالیه...رنگم به شدت پریده و حتی وقتی صورتم رو میشورم بازم دو دقیقه بعد خیس میشه...



جمع و جور می کنم و با خودم فکر می کنم...


ول کن! خودت رو کشتی! تصمیمت رو بگیر! اگه واقعا می خوای پناهنده شی تصمیمت رو بگیر!

اگر هم نه،تو که دورو برت رو میشناسی...بی خیالشون شو! فکر کن نیستن! تفاوت ها بالاخره باید یه جایی خودشون رو به صورت بحران نشون بدن یا نه؟!



جمع می کنم...لاک،عطر،عروسک،کتاب،ملحفه...

جارو می کنم...۲ بار...زیر و رو....



یه کم ته دلم روشن تر شده...یه نوری،یه کورسوی امیدی،اون ته ته های وجودم بهم لبخند میزنه...


گردگیری می کنم...دیگه زیاد بد نیستم! هرچند هنوز انگار تو بی وزنی ام! ولی می دونم نباید بیفتم و اونقدر پخش زمین شم که هرکی از راه رسید لگدمالم کنه و رد شه!



یاد حرف خانم شهیم میفتم که وقتی کلاس پنجم ابتدایی بودم ،این خانم پروفسور ایرانی از آمریکا اومده بود تو دانشگاه شیراز(تپه) تست هوش میگرفت! خیلی خیلی محدود و ظاهرا به خاطر جمع آوری آمار برای یه کار تحقیقی در یکی از دانشگاه های آمریکا...به واسطه ی اعتبار پدرم من رو بردن اونجا و بعد از تست گرفتن ۴ساعته از من(که نتیجه ی کلی اش رو بعدا تلفنی به مامانم گفت و من مو به مو یادمه چون اون یکی گوشی رو برداشته بودم و گوش میدادم) بهم گفت: نهال جان! اینو یادت باشه! کسایی که هوش بیشتری دارند،کسایی که یه کم بهتر از بقیه فکر می کنند،کسایی که یه کم بهتر از بقیه اطرافشون رو می بینند و نتیجه گیری می کنند،کسایی که دامنه ی فکر و تصمیم گیریشون از بقیه وسیع تره و در نتیجه رفتارهای بهتر ولی در عین حال متفاوتی یا بالاتری دارند،خواه ناخواه با بقیه و با اطرافیانشون کمی دچار مشکل میشن...چون اطرافیان اگه مثل اون نباشند،هیچ وقت نمی تونند اونو درک کنند و بفهمند! و براشون غیر قابل قبوله...بنابراین سعی می کنند متهمش کنند! سعی می کنند محکومش کنند! ولی نهال جان یادت باشه! بازی با اونا و جنگ متقابل،تو رو تا حد همون ها میاره پایین...این جور آدم ها نبایند بگذارند بقیه با نادانیشون اونا رو از اون جایی که هستند پایین بکشه...



با خودم میگم:



خانم شهیم! قربون دهنت! با چه جملات ساده ای برای من ِ بچه ی ۱۱ ساله حرفات رو زدی و حجت رو تموم کردی! بدون کلمات سنگین آینده رو برام به تصویر کشیدی...

چرا این تا حالا به ذهنم نیومده بود؟ این زن آینده ی من رو خونده بود...خدایا ! خانم شهیم کجایی که ببینی من دیشب چه حرفها که شنیدم! حرف هایی که پدر تحصیل کرده ام بهم زد رو حتی دلم نمی خواد تو وبلاگم بنویسم...



کاش الان بودی و من ازت می پرسیدم در آغاز ۲۷ سالگی آماج چه حملاتی قرار دارم.چه فشارهایی رو دارم تحمل می کنم...



یادم میاد که قبل از من پدر و مادرم رفته بودن تو اتاق و باهاش حرف زده بودند...



یادم میاد وقتی به مامانم زنگ زد،بعد از این که از ضریب هوشی ام و غیره و غیره گفت،لابلای حرف هاش بارها تکرار کرد :نگذارید تلف بشه! بگذاریدش مدرسه ی غیرانتفاعی(اون موقع من مدرسه ی نمونه میرفتم و غیر انتفاعی تازه اومده بود) ، از ایران بفرستیدش بیرون خیلی بهتره...

و چندین بار این قسمت آخر رو تکرار کرد!



طفلک منظورش صرفا خارج شدن از ایران نبوده! من و شرایط من رو دیده و اطرافیانم! دیده هیچی با هیچی نمی خونه! خواسته جلوی اصطکاک ها رو بگیره...



انگار راحت شدم...بی خیال...یه طوری میشه...فردا هم روز خداست...هفته ی نو،خدا،کائنات،آرزو،امید...



فیس بوک رو باز می کنم می نویسم:







در دنیای خودم قدم می زدم. خیلی کوچک است، از این سر به آن سرش فقط یک لیوان ویسکی طول می کشد، تازه بیشترش هم یخ است و نوشابه. به انتهای دنیا نزدیک می شدم که دیدم یک تابلوی جدید نصب کرده اند، رویش هم بزرگ نوشته است : « اندکی صبر... ». بعید می دانستم غیر از خودم کسی از این مسیر بگذرد، احتمالا هر کس تابلو را نصب کرده است منظورش من بوده ام.








نوشته شده در شنبه 24 مرداد‌ماه سال 1388ساعت 02:19 ق.ظ توسط نهال نظرات (13)

ای من چی بشم که اینقدر پست ادامه دار ننویسم و اینقدر دست و پای خودمو ببندم!!!!!


خلاصه با چشمان از حدقه در اومده نشستم نامه های حدود ۲۰ نفری رو که از شرایطی که پر کرده بودم خوششون اومده بود رو خوندم!



باور کنید که عااالی بود! شرایط خیلی ها عالی بود...نه همه البته...



ولی خوب من اون موقع برا شیده اطمینان نکردم و گفتم بذار از این جریان کمی بگذره ببینم چی میشه...



خلاصه روزی نبود که چند نفری از شرایط خوششون نیاد و تقاضا نکنند...

باور کنید تعداد نفرات با مشخصاتی که دادم به ۵۰ نفر هم رسیده!(مسایل معنوی و فکری رو نزدیک به شرایط خودم پر کردم و قد رو قد خودم زدم-۱۷۰- و وزن هم وزن خودم) خوب چون اولش اصلا جدی نگرفتمش و برام حالت تست داشت و فقط می خواستم خانواده ای رو از بی شوهری برهانم!!



خوب مسلمه که اینجا راندوملی(تو الان فهمیدی من انگلیسی نوشتم؟؟؟؟) انتخاب بیشتره و دست و بال آدم بازتره!!



مثلا من یادمه،مامانم آخرهای عید امسال،وقتی ملت فضول که سرشون همه جا هست جز تو زندگی خودشون باز نگران(!) زندگی من شده بودند و هی از مامانم می پرسیدند چرا نهال خانم ازدواج نمی کنه،مامانم با یه حالتی که معلوم نیست از خوشحالیه،غصه است ، چیه، با همه توانش می گفت،به خدا قسم باور نمی کنید تو این هاگیر واگیر(حالا هاگیر واگیر چی بوده؟خونه تکونی قبل از عید و مهمون داری پرترافیک عید و یه بارم خیلی ببخشید گلاب به روتون یکی از مهمون ها که تازه دوماد بود رفته بوده دبلیو سی نمی دونم چی از دستش افتاده بوده که گرفته بوده!! و مامانم در حال ضد عفونی کل خونه به خاطر این جریان بوده که مهمون های بعدی از تهران بودند! -ما مهمانی که شب بمونه و اینا نداریم فقط حالت دید و بازدید که خوب یه کم پرترافیکه چون پدرم نسبتا بزرگ فامیلند و بختر عموها و پسرعموها هم همه جداگانه تشکیل زندگی دادند و کمی به نفرات اضافه شده-منم که خوشبختانه تهران بودم!!!) داشتم میگفتم! میگفت خدا میدونه تو این هاگیر واگیر از هفته ی آخر قبل از عید تا الان ۷ تا خواستگار داشته که جز دوتاشون بقیه پزشک بودند!!!!


یعنی این در یه خانواده ی ایرانی،مثل درجه ی افتخار در حد سرهنگیه!! اگه اون دو تا هم پزشک از آب در میومدند حتما میشدم یه چیزی تو مایه های سرلشگر فیروزآبادی مثلا!!!!


خوب از اون جایی که می دونم تو کامنت دونی باز می پرسید که زود باش ادامه اش (!) رو بنویس که اون دو تا چکاره بودند، من همین جا در کمال متانت باید بگم که یکیشون مهندس بود اون یکی نمایشگاه مینی بوس داشت!!!! بعد به ریسک هم می گفت ریکس!!! بعد چون فهمیده بود من سرم از رو کامپیوتر بلند نمیشه،میگفت: من نیست که خیلی به کامپیوتر علاااقه دوشتم(شیرازی بخونید)،یه مدت شوهر خواهرم که دفتر ....داشت خیلی میرفتم شبا اونجا بازی(!!!!!) می کردم،بعد چشم هام ۲۵/. ضعیف شد! دیگه ترکش کردم!!!(طفل معصوم از تکنولوژی دور افتاده بود!!) بعد داشت توضییح میداد که من خیلی خود ساخته ام هم درس خوندم هم کار کردم،پرسیدم:شما رشته تون چی بوده شما؟؟ گفت: دیپلم فنی حرفه ای دارم در یه رشته ای در زمینه ی موتور اتومبیل!



فک کن...توضیحش رو دیدی چه علمی و دقیق بود! نیست من شعورش رو بیشتر از این نداشتم،به طور کلی گفت که من خیلی گیج نشم!!!



بعد افتخارش این بود که خواهرش انستیتو زیبایی داره و لک صورت رو خوب میکنه! برای هر یه جمله هم یا میگفت به قرآن قسم یا میگفت به ارواح خاک پدرم یا میگفت به مرگ خودم!!

فکر می کرد در بنگاه ایستاده احتمالا...



بعد که جواب رد شنید یه بار تا در خونه دنبالم اومد و شروع کرد به داد کشیدن و گریه کردن(می بینی چه روحیه ی نرمالی داشت؟؟) که چی فکر کردین؟؟ شما ها چشمتون دنبال مدرکه!! من پول دارم! من خیلی معروفم! (آپارتمان ما در یه نقطه ی شمالی شهره و اونا یه خونه در وسط های شهر،یه جای شلوع دارند که البته واقعا هیچ کدومش در شرایط نرمال مهم نیست! اینو از من قبول کنید! اگه کسی به اون نقطه از بلوغ فکری و شخصیتی رسیده باشه و از درون ارضا باشه،اینا کاملا بی اهمیته ! ولی در یه موردی مثل این نه!) من مثل شما نیستم که تو لونه ی زنبور(منظورش آپارتمان نشینی بود حتی اگه شمال شهر) زندگی کنم! من خودم خونه دارم!!(طبقه ی دوم خونه ی پدر مرحومش رو ساخته بود تو همون نقطه ی شلوغ وسط شهر!) آره! من از شما خوشم اومده چون خوشگلید قشنگ حرف میزنید خوش تیپید (معیار رو دارید؟؟ با اینا می خواد زندگی کنه!!!) شما باید(!!) با من حرف میزدید! نه این جوری من رو رد کنید!!!(من فقط بهش گفته بودم شخصیت شما برام محترمه-خوب دروغ گفته بودم ولی می خواستم دلش نشکنه- منتها من دارم از ایران میرم نمی خوام اینجا ازدواج کنم!!!) و خلاصه همین...



حالا دیدید من مدتی که نمی نوشتم چه زندگی هیجان انگیزی داشتم؟؟ خوب چیه؟؟ اونای دیگه(اون ۶ تا) درسته هر کدوم یه مدلی بودند(بعضا هم با نمک-ولی جان مادرتون باشه برا یه پست دیگه!!!) ولی دست کم به یه نرم ی رسیده بودند...



خیلی از بحث دور شدیم! میگن حرف حرف میاره...



خلاصه! حالا تو فکر کن مامان من چون دخترش تو ۳ هفته ۷ تا خواستگار داشت و مرتب میشمردشون یه وقت کم نشند(دروغ میگم!! مامان من شخصیت مغروری داره! منتها برای ازدواج من که تک دخترم و بچه ی اول کمی هیجان زده است!!! بچه های قدیمی اینجا الان کاملا گرفتن که من چی میگم!!!!) کلی جواب داشت که به بقیه بده،حالا فکر کن که تو این یکی دوهفته بیشتر از ۳۰ تا ...



درسته که خیلی هاش ممکن بود پوچ در بیاد درست عین دنیای واقعی! ولی خوب درصد موفقیت(!) رو هم خوب بالا می بره لامذهب!



خلاصه هی تعداد نفرات زیادتر میشد که دیگه زنگ زدم به دوستم! گفتم این جوریه چکار کنم؟؟

گفت خیلی خوبه! ولی یه چیزی هست! اینا تقریبا مشخصات توئه! گفتم من اکثر موارد رو ،یه جوری کلی و نرمال جواب دادم،فقط قد و وزن رو مال خودم نوشتم! که گفت خوب همون خیلی مهمه!!! تو این مردها رو نمی شناسی!!!

(آقایونی که این جا رو می خونند واقعا روم به دیوار!! اینا رو من نگفتم که ! دوستم با ۱۲ سال سابقه ی زندگی مشترک ِ نسبتا موفق گفت!!)



گفتم چکار کنم حالا؟؟ قرار شد فرداش زنگ بزنه که مشخصات خواهره رو بده!

فرداش که داشتیم حرف میزدیم،خواهره با خنده می گفت بنویس اگه «ببو گلابی»(!) یا مقداری هم عقب افتاده باشه بد نیست که نفهمه چه کلاه گشادی داره سرش میره!!

قد و وزن شیده هم شد ۱۵۰ قد،۸۴ وزن.

البته که بگم پدر شیده برای شیده بی سر و صدا یه آپارتمان شیک و نوساز دو خوابه برداشته و گفته چون شاید شیده نتونست ازدواج کنه،فردا سربار خواهر و برادرش نشه!

و دوستم مدام تاکید میکرد که بنویس عروس خونه داره...



و من هم در حالی که تعداد نفرات درخواست کننده در آی دی اول به خوبی به ۵۰ تا ۶۰ نفر میرسید،یه آی دی با مشخصات شیده باز کردم که فقط قد و وزن خودش رو زدم و باز باقی ماجرا رو معتدل پر کردم...



خلاصه بعد از اندکی،دو نفر خواستن که یکیشون فوق فلسفه داشت با ۱۹۰ قد!!!! که من به شرافتم قسم می خورم که پروفایل رو درست نخونده بود!! فکر کن ۴۰ سانتی متر با شیده اختلاف قد داشت!!! بلند تر از پایه ی یه میز ناهار خوری!!!!!!!!



و یکی دیگه هم همراه با درخواست، نامه داده بود که خوب کمی معقول تر از اولی بود و بیشتر به شیده می خورد!



به دوستم زنگ زدم گفتم این جوریه چکار کنم؟؟ اولش گفت مطمئنی اینا عقلشون سرجاش بوده؟؟ بعد خیلی سریع خودش رو جمع کرد و گفت نهاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااال(ای بگم چی بشه هرکی این جوری الف نهال رو میکشه که من مطمئنم الان یه چیزی می خواد!!) یه کاریش بکن! بذار با هم برن و بیان! بذار خواستگار بیاد تو خونه این جوری خیلی بهتره جلوی همه!!

بعدم در نهایت اعتماد به نفس گفت: البته من خیلیییییییییی اطرافمون دیدم که زن و مرد با هم اینقدر اختلاف قد دارند انگار اخیرا مرها این جوری بیشتر دوست دارند...

کاش وزن شیده رو هم میزدی ۸۰ چون داره رژیم میگیره شدید(گفتم که ۴-۵ بار لیپوساکشن کرده)

خلاصه دیدم که خواهره حسابی جدی گرفته و خوب حق داره! خواهرشه! دلش میسوزه!

گفتم ببین! باشه! من برات تا یه جایی میرسونم! یه جایی یعنی مثلا اگه خواستند همدیگه رو ببینند،من به شما اطلاع میدم و بقیه اش با شما!‌این اصلا درست نیست که من بدون اینکه طرف بفهمه با عقاید خودم باهاش حرف بزنم و بکشونمش و ...

نه! این کار رو نمی کنم! در حد جواب نامه و تاریخ ملاقات!



گفت باشه...

خلاصه در جواب اون مورد معقول(گفتم که بعد از کلی فقط ۲ نفر! حالا مقایسه کنید با آی دی اولی!! این جا میرسیم به حرف دوستم که می گفت چرا! قد خیلی مهمه! تو مردها رو نمشناسی!!) نوشتم اوکی! من منتظر سوالات یا درخواست شما هستم....



نشون به اون نشون که اگه مثلا دکتر جک شپارد ِ سریال لاست از من خواستگاری کرد،اونم از شیده خواستگاری کرد! کلا ول شد!

احتمالا برگشته بود درست پروفایل رو خونده بود از اول!



بعد هم دو نفر دیگه پیدا شدند که یکیشون یه مرد طلاق گرفته که یه بچه داره از یکی از شهرهای خراسانه و یکیشون هم من بعدا چک کردم عینا با همون جملات از اون یکی آی دی اولی هم خواستگاری کرده!! و احتمالا هم زمان از کلی دیگه! که برای این دومیه هم جواب نوشتم و منتظر جوابم....



آهان اینو نگفتم! برای آی دی اولی اونقدر تقاضا بود،که گاهی که ریفرش می کردم و میدیدم شخص جدیدی تقاضا نکرده کلا افسردگی می گرفتم! که چرا من تو ۵ دقیقه ی اخیر هیچ خواستگاری نداشتم واقعا؟؟

برای یکی دومورد هم تو آی دی اول جواب های خیلی تندی نوشتم و از انتظارات و سطح توقعشون ایراد گرفتم که بیچاره ها بعد از کلی توضیح و گاهی معذرت خواهی،انگار مصر تر میشدند!!



قسمت آخر(ای الهی من بگم چی بشم که خودمم مرض قسمت دار نوشتن دارم!!) تقریبا باید هر و هر بخندید از مدل آدم های اونجا،تقاضای آقایون،خصوصیت آدم های مختلف از شهرهای مختلف و در خواست هاشون و کلا دید و نظر مردهای امروزی نسبت به ازدواج...



منتظرم که اگه برای شیده هم خبری شد بنویسم.حالا که فعلا دارم نامه نگاری می کنم...

فعلا تو این چند هفته ۴ تا متقاضی داشته... خواهرش و مامانش هم شدیدا اون طرف درگیر و در تکاپو هستند...خودشم که یه ریز داره خیلی خیلی خیلی ببخشید ،من عادت به این مدل حرف زدن ندارم و لی به معنای واقعی کلمه ع ر میزنه و بهانه ی شوهر گرفته!







ببینید ساعت انتشار این پست چنده؟؟؟ با این حساب اصلا شما روتون میشه غلط های املایی و گرامری منو به روم بیارید واقعا؟؟؟











اضافه می شود که: ظاهرا خیلی ها گمان کردند من آی دی اولی رو برای خودم باز کردم!! عزیزانم! گفتم  که من چون اوایل به سایت اعتماد نداشتم و فقط خواستم بسنجم که کی به کیه،قد و وزن خودم رو زدم ولاغیر!

من تحت هیچ شرایطی از این طریق ازدواج نخواهم کرد! دلایلش رو شاید بعدا گفتم...



---مشغول پاسخ گویی به کامنت ها می باشیم...

نوشته شده در چهارشنبه 14 مرداد‌ماه سال 1388ساعت 03:46 ق.ظ توسط نهال نظرات (14)

  1    2  >>